กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีนักเดินทางออกตามหาผู้หญิงผู้หญิงที่จะเคียงข้างเขาจริงๆจากดินแดน สู่อีกดินแดนเจ้าชายคนนั้นมีนามว่านักเดินทางผู้โดดเดี่ยวดินแดนที่เจ้าชายผ่านไป บ้างโดดเดี่ยวบางครึกครื้น บางเงียบสงบ บ้างโหมลุกไปด้วยไฟสงคราม นักเดินทางได้เจอสิ่งมากมายระหว่างทางและทุกครั้งที่นักเดินทางเข้าใจสิ่งต่างๆมากขึ้นเขาก็จะเก็บสิ่งของไว้เตือนใจตัวเองเพื่อจะได้ไม่ตัดสินใจพลาด แบบที่เคยทำ จนกระทั่งวันหนึ่งก็พบหญิงสาวผู้เดินทางหญิงสาวยิ้มแย้ม ตรงข้ามกับนักเดินทางที่ทั้งเงียบขรึม และพูดน้อยนักเดินทางสนใจหญิงสาวคนนี้จึงชวนคุยหญิงสาวก็อยากรู้จักนักเดินทางเช่นกันเธอเดินทางไปกับนักเดินทาง สามสิบเจ็ดชั่วยาม จนกระทั่งมาถึงปราสาท เธอบอกว่าจริงแล้วเธอนั้นคือเจ้าหญิงเธอปลอมตัวมาเพื่อหาเจ้าชายที่จะเคียงข้างเธอเจ้าชายคนที่อยู่ในฝัน ที่เธอตามหามาตลอดนั่นก็คือ นักเดินทางผู้นั้นนั่นเองนักเดินทางแปลกใจที่ทุกอย่างดำเนินไปดีจนคาดไม่ถึงเจ้าหญิงเดินเข้าไปในปราสาท นักเดินทางก้าวพ้นประตูไปสามก้าวมองดูปราสาทก่อนยิ้มอย่างสุภาพให้กับเจ้าหญิง และเอ่ยปากว่า "ปราสาทแห่งนี้สวยงามยิ่งนัก แต่ข้าพเจ้ายังไม่เหมาะสมกับที่แห่งนี้ขอข้าเจ้าพักที่บ้านชาวบ้านเพื่อ หยุดคิดสักนิดจะได้ไหม"หญิงสาวที่บัดนี้เป็นเจ้าหญิงแสดงสีหน้าแปลกใจที่นักเดินทางปฏิเสธแต่ก็เอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายบอกว่าโอเคเธอเดินเข้าเข้าไปในปราสาท คนรับใช้เข้ามาต้อนรับอย่างพร้อมหน้านักเดินทางมองเจ้าหญิงที่รายล้อมด้วยผู้คนเดินทายเข้าไปในราชวังชายหนุ่มใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านของเจ้าหญิงเป็นเวลาสามวัน รู้สึกดีใจกับความบังเอิญ แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้ หลายวันผ่านไปเจ้าหญิง ไม่ได้กลับมาหานักเดินทางอีกนักเดินทางมองไปที่ปราสาท แต่ก็ยังไม่มีแม้เงาของเจ้าหญิง
และเวลาก็ล่วงเลยผ่านไป เจ้าหญิงไม่เคยมาหา"เจ้าชาย"ของเธออีก นักเดินทางโกรดเกรี้ยว เศร้าโศก เงียบงันแต่สุดท้ายแล้ว นักเดินทางก็ยอมรับกับความเป็นจริงนักเดินทางไม่ได้พกสิ่งของมากมายนัก นักเดินทางจึงเก็บข้าวของ และเดินออกจากที่พักของเจ้าชาย
นักเดินทางมองไปทีปราสาทอีกครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจอเจ้าหญิงอีกนักเดินทางหยิบหินแก้วขนาดเล็กที่ตกอยู่หน้าที่พักของเจ้าชายมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้มเล็กๆ และเก็บมันเขข้าในกระเป๋าเสื้อ
นักเดินทางไม่ได้กล่าวโทษเจ้าหญิง สิ่งใด หรือแม้แต่ตัวเองมองท้องฟ้า กางแผนที่และออกเดินทางอีกครั้งขณะที่เขาก้าวเดิน ก็พลางคิดว่า ทางเดินเส้นนี้จะพาเราไปพบกับสิ่งใดต่อไปนิทานเรื่องนี้ชื่อว่า เจ้าหญิงนักเดินทาง
และเวลาก็ล่วงเลยผ่านไป เจ้าหญิงไม่เคยมาหา"เจ้าชาย"ของเธออีก นักเดินทางโกรดเกรี้ยว เศร้าโศก เงียบงันแต่สุดท้ายแล้ว นักเดินทางก็ยอมรับกับความเป็นจริงนักเดินทางไม่ได้พกสิ่งของมากมายนัก นักเดินทางจึงเก็บข้าวของ และเดินออกจากที่พักของเจ้าชาย
นักเดินทางมองไปทีปราสาทอีกครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจอเจ้าหญิงอีกนักเดินทางหยิบหินแก้วขนาดเล็กที่ตกอยู่หน้าที่พักของเจ้าชายมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้มเล็กๆ และเก็บมันเขข้าในกระเป๋าเสื้อ
นักเดินทางไม่ได้กล่าวโทษเจ้าหญิง สิ่งใด หรือแม้แต่ตัวเองมองท้องฟ้า กางแผนที่และออกเดินทางอีกครั้งขณะที่เขาก้าวเดิน ก็พลางคิดว่า ทางเดินเส้นนี้จะพาเราไปพบกับสิ่งใดต่อไปนิทานเรื่องนี้ชื่อว่า เจ้าหญิงนักเดินทาง
edit @ 24 Feb 2012 00:31:36 by Aquarium
